Maandelijks archief: mei 2015

Haren wassen met Aleppozeep: het ei van Columbus?

Ik heb al een tijdje geen updates meer geplaatst over mijn ´haarwasavontuur´. De laatste stand van zaken wás dat ik hoteldebotel was met mijn roggemeel. Maar helaas! Na een langere periode bleek dat mijn haar toch echt niet meer goed schoon werd – mijn haarborstel zag er direct na het wassen (en schoonmaken van de borstel) alweer vies uit. Uiteindelijk was ik zo ten einde raad dat ik het tóch weer een keer met zuiveringszout heb gewassen, ook al had ik gezworen dit nooit meer te doen. Het was een noodmaatregel, en met slechts een halve eetlepel op een groot glas water. Nou, dat werkte wel weer hoor. Krakend schoon haar – maar ook ongelofelijk slap en futloos. Kortom, leuk als noodmaatregel maar ook niet meer dan dat. Daarna heb ik een paar keer gewassen met de Calendula-baby shampoo van Weleda. Het eerste dat opviel was véél haarverlies! Op zoek naar iets dat wél werkt en mijn haar in goede conditie houdt, dus!

En zo kwam ik uit bij de Aleppozeep. Ik had er al vaker over gelezen. Van hallelujah-verhalen tot ´nooit meer´. Lastig is dat, het blijft altijd een gok als je iets nieuws gaat proberen. Nu kwam er een weekje vakantie aan, en ik besloot om het hiermee te combineren. Ik wilde mijn haren pas weer wassen na thuiskomst! Een aantal dagen ervoor had ik voor de eerste keer gewassen met de Aleppozeep (nagespoeld met appelazijn, net zoals bij de bicarbonaat). Per saldo heb ik daardoor mijn haar anderhalve week niet gewassen. En dat ging best, wonderbaarlijk genoeg!

Ik waste mijn haar op donderdag. De dag van vertrek, op maandag, heb ik het uitgespoeld met alleen water. Dit heb ik herhaald op donderdag, en op zondag. Pas bij die laatste spoelbeurt had ik het idee dat het net niet goed genoeg meer hielp. Maar die eerste keer, wauw! Ik heb dit uitspoelen met water ook eens geprobeerd toen ik waste met bicarbonaat, maar dat had totaal geen zin. Het was diezelfde dag dan nog net toonbaar, maar de dag erna moest ik alsnog wassen. Dat schiet dus niet op, qua duurzaamheid. Het wordt dan wel duidelijk dat bicarbonaat echt agressief reinigt, waardoor de talgproductie net zo hard doorzet. Maar Aleppo is mild. Je voelt het ook als je je haren gewassen hebt, het ontvet je haar niet compleet, maar precies genoeg voor een mooi koppie. Je haar kan in balans komen.

Afgelopen maandag heb ik mijn haar dus voor de 2e keer gewassen met Aleppozeep. Tot nu toe bevalt dat heel goed. Je hebt er ontzettend weinig van nodig: alleen even opschuimen met water, en het schuim doe je in je haar. Naar behoefte (en afhankelijk van je haarlengte) kan je dit proces 1 of 2 keer herhalen. Je masseert het in en spoelt het uit – let op, nu gaat het wel wat stroef voelen, maar dat is niet erg! Je spoelt na met een eetlepel appelazijn in een groot glas water, en dat maakt je haar weer heerlijk zacht doordat het de laatste resten zeep oplost. En wat ook opvalt, mijn haarborstel blijft een stuk schoner dan met het roggemeel.

Kortom: tot nu toe ben ik heel blij met de Aleppozeep. Maar aangezien ik dat ook was met de roggemeel, houd ik wel een slag om de arm. Maar eens zien wat de langere termijn gaat brengen. Het is in ieder geval fijn dat ik voor nu iets heb dat werkt zonder dat ik dat agressieve zuiveringszout nodig heb.

Blijf op de hoogte van nieuwe posts en like Duurzame Dinkies op Facebook!

Overpeinzingen: consuminderen (en de Gaaf Groen beurs)

schapenijsHet is een bekend en populair woord: consuminderen. Ik doe er inmiddels vrolijk aan mee, maar dit is niet altijd zo geweest. Er zijn vele manieren waarop je kan verduurzamen. Ik ben zelf begonnen met het kiezen voor biologische voeding (en verzorging) en het minderen van vlees. Daarnaast het kopen van ´groene´ kleding. Zo langzamerhand kwam het vervangen van fabrieksproducten voor zelfgemaakte producten (denk aan deo, wasmiddel en tandpasta). En ergens daartussenin, of misschien wel een beetje parallel, kwam ook het consuminderen om de hoek kijken. Niet zomaar een aankoop doen, maar jezelf even afvragen: heb ik dit nodig, of wil ik het gewoon hebben? Vandaag werd ik mij bewust van dit ontwikkelingsproces, op de Gaaf Groen beurs in de Hortus Alkmaar. Gaaf Groen is een ontzettend leuke beurs voor wie interesse heeft in een duurzame en ecologische leefstijl. Je vindt er van alles (van duurzame bodembedekkers, ecologisch tuinieren, natuurlijke zeep en oliën, sojakaarsen, sieraden, viltproducten, maar ook veel eten en drinken) en ik ben dan ook fan van het eerste uur. Als er een beurs is in Alkmaar zijn we altijd van de partij, en daardoor bleek het vandaag een mooie spiegel voor mijn koopgedrag.

Als ik terugkijk op hoe ik de eerste Gaaf Groen beurs heb meegemaakt  – en ook hoe ik me daar gedragen heb – is dat een wereld van verschil met hoe ik nu op die beurs rondwandel. Ik weet nog dat ik op die eerste beurs (in het Sportpaleis in Alkmaar, 2 jaar geleden) binnenkwam, en binnen 5 minuten mijn eerste aankoop had gedaan (een boek, een ´zonde´ die ik nog wel vaker zal begaan 😉 ). Andere aankopen van die dag: tarwegraspoeder (om eens uit te proberen), 2 schoteltjes met tekeningen van bijtjes (was voor het goede doel), tandpoeder met salie (nooit gebruikt…) en er moet nog meer geweest zijn, want ik was volgens mij toch zo´n 50 euro lichter na een paar uur.

En nu? Nu vind ik het vooral leuk om daar rond te lopen, te praten met standhouders over hun product, te inventariseren of ik in de toekomst iets kan gebruiken, visitekaartjes te vragen als dat het geval is, en te genieten van het lekkere, pure en meestal biologische eten (en drinken) dat er aangeboden wordt. Dat gebrek aan ongebreidelde koopzucht is voor de verkopers niet zo gunstig natuurlijk. Maar het helpt mij wel om te bepalen waar mijn prioriteiten liggen in het ´hebben van dingen´.

Er zijn uiteraard veel verleidingen! Zo stond er vandaag een dame uit Enkhuizen met allerlei kleuren bollen wol en breigaren, niet alleen effen kleuren maar ook veel multicolor. (Voor een goed begrip van mijn dilemma is het belangrijk te weten wat voor persoon ik ben als het om kleurtjes gaat: zet mij voor een uitstalling van ´alle kleuren van de regenboog´ en ik vlieg erop af als een ekster op een glimmende ring.) Prachtig, schitterend en nog meer dan dat. Vroeger was ik in staat om zo´n prachtige bol regenboogwol te kopen, gewoon omdat ik het mooi vind. Nu heb ik een tijdje met deze mevrouw staan praten over onder andere de herkomst van haar producten. Het heeft me wél geïnspireerd om wellicht zelf ´aan de brei´ te gaan, maar ik heb nog niks gekocht, ook niet ´voor het geval dat´. Eerst maar eens onderzoeken of ik dat echt wel wil.

Wat ik wel gekocht heb? Een blokje Aleppozeep zónder glycerine, want daar was ik naar op zoek. Verder een heerlijk stuk chocoladetaart waar ik al een maand naar uitkeek (nieuwsgierig? Check Ons Eten op Facebook!) en een paar bolletjes ijs van biologische schapenmelk. Dat is wel een verschil met 2 jaar terug! Uiteraard is deze nieuwe ´koopstijl´ ook merkbaar als er geen Gaaf Groen is. Maar vandaag werd me duidelijk hoeveel ik eigenlijk veranderd ben in de afgelopen 2 jaar. En we veranderen vrolijk verder. Wacht maar, over 10 jaar maak ik mijn eigen brandnetelkleding, maak ik mijn eigen stroom door een aggregaatfiets en eten we alleen nog maar wat we uit de natuur kunnen halen! (Nou ja, zo ongeveer dan…. 😉 )

Meer weten over Gaaf Groen? Kijk op hun website of op Facebook!

Blijf op de hoogte van nieuwe posts en like Duurzame Dinkies op Facebook!

Wildplukken: Japanse duizendknoop

Af en toe moet je weer eens even een zetje krijgen in de goede richting. Afgelopen week kwam ik bij het zwerfvuil rapen in een naburige gemeente de Japanse duizendknoop tegen. Tot voor kort kende ik deze plant niet. Maar op een FB-groep waar ik lid van ben kwam de duizendknoop regelmatig ter sprake als zijnde eetbaar en lekker: zodoende had ik er een aantal foto’s van gezien. Dus toen ik de plant zag staan herkende ik hem meteen! Maar ik zag ook een heleboel dorre hoge stengels die plat lagen en dacht dat het spul platgespoten was. Helaas…

Later kreeg ik op diezelfde FB-groep te horen dat dit de oude stengels van vorig jaar waren, en dat de korte stengels de jonge scheuten waren. Joepie! Toch heb ik voor de zekerheid de gemeente even gemaild of zij wellicht toch aan gifbestrijding doen. De Japanse duizendknoop is namelijk een ongewenste exoot die bijzonder hardnekkig is. Zo goed als uitroeibaar, dus er wordt soms hard tegen opgetreden (zonder al te veel succes dus).

Het mailtje is net de deur uit en aangezien het bijna weekend is, zal het nog wel even duren voor ik uitsluitsel heb. Jammer, want ik sta te popelen om hiermee aan de slag te gaan! Japanse duizendknoop smaakt namelijk ongeveer als rabarber en daar ben ik dol op. Lekker in een crumble, of gewoon als stukgekookt als compote. En er is vast nog veel meer mee te doen! Ik kan niet wachten en hou mijn ogen goed open voor andere plekken waar deze woekeraar groeit. Met het zwerfafval rapen komen we op heel wat plekken dus we kunnen de omgeving goed inventariseren 🙂

Heb jij ook wel eens Japanse duizendknoop gegeten? Heb je nog lekkere recepten? Ik hoor het graag!

Blijf op de hoogte van nieuwe posts en like Duurzame Dinkies op Facebook!